ប្រជាពលរដ្ឋភាគច្រើន ក្នុងចំណោមអ្នកដែលស្ម័គ្រចិត្តចាកចេញពីតំបន់រមណីយដ្ឋានអង្គរ ទៅរស់នៅភូមិធម្មជាតិរុនតាឯក កាលពី៥ឆ្នាំមុន ពួកគាត់មានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ ជាងការរស់នៅក្នុងតំបន់អង្គរ ខណៈដែលជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ ក៏ហាក់ដូចជាគ្រាន់បើជាងដែរ ដោយសារតែមានដីសម្រាប់ធ្វើកសិកម្ម។
ពួកគាត់បានលើកឡើងថា កាលពី ៥ឆ្នាំមុន ពួកគាត់ធ្លាប់រស់នៅក្នុងតំបន់អង្គរ នៅលើផ្ទៃដីលំនៅដ្ឋានទំហំតូចចង្អៀត ហើយគ្មានដីសម្រាប់ធ្វើកសិកម្មចិញ្ចឹមជីវិតទេ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃគាត់ទីពឹងតែលើការងារជាងសំណង់ប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីរកកម្រៃដោះស្រាយជីវភាពគ្រួសារប្រចាំថ្ងៃ។ ប៉ុន្ដែដោយសារជីវភាពក៏ពិបាក ហើយការរស់នៅក្នុងតំបន់ការពារអង្គរក៏ពិបាក ក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគាត់បានស្ម័គ្រចិត្ត ផ្លាស់ប្ដូរទីលំនៅទៅភូមិធម្មជាតិរុនតាឯក។ ចាប់តាំងពីគាត់ទៅរស់នៅភូមិធម្មជាតិរុនតាឯក មក គឺអាជ្ញាធរអប្សរាបានចែកដីសម្រាប់ឱ្យគាត់សង់ផ្ទះរស់នៅ ១ប្លង់ ព្រមទាំងចែកដីទំហំ ៨០អា សម្រាប់ឱ្យគាត់ធ្វើចំការទៀតផង។ រយៈពេល ៥ឆ្នាំមកនេះ ការស់នៅភូមិធម្មជាតិរុនតាឯក របស់ពួកគាត់ថ្វីបើជីវភាពមិនលេចធ្លោ ក៏ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ក៏គាត់សប្បាយចិត្តនឹងការរស់នៅដោយសេរីចង់ធ្វើអ្វីក៏បាន។
ពួកគាត់បន្ថែមថា ចាប់តាំងពីរូបគាត់មករស់នៅក្នុងតំបន់នេះ ហើយមានដីធ្វើកសិកម្មនោះ ពួកគាត់បានប្រឹងប្រែងធ្វើកសិកម្មជាច្រើន ដូចជាដាំដំណាំ មានដូង ល្ហុង ម្នាស់ ក្រូចឆ្មារ ព្រមទាំងចិញ្ចឹមសត្វ គោ មាន់ ទា និងក្ងានជាដើម។ រហូតមកដល់ពេលនេះ ពួកគាត់អាចរកកម្រៃបានពីការលក់ទិន្នផលកសិកម្ម និងការចិញ្ចឹមសត្វ អាចរកកម្រៃប្រចាំថ្ងៃបានច្រើនគួរសមដែរ។ ហើយតាំងពីផ្លាស់ប្ដូរទីលំនៅមករស់នៅភូមិធម្មជាតិរុនតាឯក គឺជីវភាពរបស់គាត់បានធូរធា ជាងការរស់នៅក្នុងតំបន់ការពារបេតិកភណ្ឌ។
គួរឲ្យដឹងថា ភូមិធម្មជាតិរុនតាឯក ក្នុងស្រុកបន្ទាស្រី ចម្ងាយប្រមាណ ៣០គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តសៀមរាប។ បច្ចុប្បន្នប្រជាពលរដ្ឋដែលផ្លាស់ទីលំនៅចេញពីតំបន់អង្គរ មករស់នៅទីខាងលើនេះ ខ្លះធ្វើការងារជាមួយនឹងអាជ្ញាធរជាតិអប្សរា ខ្លះប្រកបមុខរបរធ្វើផ្ទះស្នាក់សម្រាប់ទទួលភ្ញៀវទេសចរណ៍ និងខ្លះធ្វើកសិកម្មនៅលើដីកម្មសិទ្ធិរបស់ខ្លួន។ នៅភូមិធម្មជាតិរុនតាឯក គឺមានសក្តានុពលជាច្រើនដែលប្រជាពលរដ្ឋ អាចប្រកបរបរចិញ្ចឹមជីវិតបាន ដូចជាមានបឹងជលា ដែលមានទឹកពណ៌ខៀវស្អាតមិនចេះរីងស្ងួត សម្រាប់ទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរណ៍ឱ្យទៅកំសាន្ត អាចបើកផ្ទះស្នាក់សម្រាប់អ្នកទេសចរណ៍ ហើយសក្តានុពលមួយទៀតគឺដីទីនោះ អាចដាំដំណាំជាច្រើនប្រភេទ ដូចជាល្ហុង ម្នាស់ អំពៅ ពោត និងបន្លែជាច្រើនទៀត សម្រាប់លក់ទៅកាន់ទីផ្សារបាន៕
អត្ថបទ និងរូបភាព៖ លោក បូ សាវី
កែសម្រួល៖ លោក អ៊ុន ណារាជ្យ
