យុវជន រុន នពាន់ រស់នៅក្នុងតំបន់អង្គរ នៃខេត្ដសៀមរាប ដែលជាអ្នកជំនាញជាងដែកផលិតសាស្ដ្រវុធបុរាណ ដែលបានបន្ដវេនពីជីរបស់គាត់ ដែលទីតាំងរបស់យុវជនរូបនេះមានគ្រឿងសាស្ត្រាវុធបែបបុរាណជាច្រើនដែលគាត់បានផលិតចេញពីលោហៈ និងឈើ ដូចជាដាវ កាំបិត កំាបិតស្នៀត លំពែង កាំបិតបន្ទោះ ព្រះខ័ន និងគ្រឿងសស្ត្រាវុធជាច្រើនទៀត ទៅតាមលំនាំនិងក្បួនខ្នាតរបស់ខ្មែរបុរាណ។
យុវជនរូបនេះបានឱ្យដឹងថា មុខរបរផលិតគ្រឿងសស្ត្រាវុធនេះ គឺគាត់បានរៀនសូត្រពីជីតា តាំងពីកុមារភាព ហើយមុខរបរនេះមិនបានធ្វើឱ្យសេដ្ឋកិច្ចគ្រួសាររបស់គាត់ល្អប្រសើរ ខណៈដែលការជួយគាំទ្រនិងបញ្ជាទិញពីអតិថិជនក៏កាន់តែមានតិចតួចទៅៗ នៅស្របពេលដែលបច្ចេកវិទ្យាកាន់តែជឿនលឿន ឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ផ្សេងៗក៏កាន់តែទំនើប។ ប៉ុន្តែទោះបីជាយ៉ាងណាលោក នៅតែខំប្រឹងបន្តមុខរបរផលិតគ្រឿងសាស្ត្រាវុធបុរាណខ្មែរតទៅទៀតដោយសារតែទឹកចិត្តស្រឡាញ់និងចង់ថែរក្សាមត៌កវប្បធម៌ដ៏យូរលង់របស់ខ្មែរ កុំឱ្យបាត់បង់។ លោកថាជាច្រើនជំនាន់មកហើយពូជពង្សរបស់លោក គឺជាអ្នកផលិតគ្រឿងសាស្ត្រាវុធបុរាណខ្មែរ ហេតុដូច្នេះបើទោះបីជាបច្ចុប្បន្នក្រុមគ្រួសារលោកភាគច្រើន មិនមានអ្នករៀនជំនាញនេះតទៅទៀតក៏ដោយ ក៏រូបលោកនៅតែបន្តវេនធ្វើជំនាញនេះ ពីព្រោះវាគឺជាញើសឈាមរបស់ជីតា។ ជីតារបស់យុវជន រុន នពាន់ គឺលោកតានូ លាត ដែលអ្នកភូមិជាច្រើនគោរពនិងទទួលស្គាល់ថាជាជាងដែកយ៉ាងចំណាន ដែលចេះផលិតសម្ភារៈនិងគ្រឿងសាស្ត្រាវុធបុរាណខ្មែរជាច្រើនប្រភេទធ្វើពីលោហៈ(ដែក) ក៏ប៉ុន្តែគាត់បានទទួលមរណៈភាពទៅហើយដោយសារវ័យចាស់ជរា។កូនៗរបស់លោកតានូ លាតចំនួន៨នាក់ គឺគ្មាននរណាម្នាក់បានរៀនជំនាញជាងដែក។
រុន នពាន់ បានបន្ដថា ការផលិតអាវុធបុរាណខ្មែរបន្តពីឪពុកទេ គឺមានតែយុវជនរុន នពាន់ ដែលជាចៅប្រុសម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលស្ម័គ្រចិត្តរៀនជំនាញនេះ ដើម្បីបន្តវេនពីជីតា។
………….សម្លេងលោក រុន នពាន់ ០១………….
យុវជន រុន នពាន់ បានឲ្យដឹងទៀតថា ជំនាញជាងដែកផលិតជាសម្ភារៈប្រើប្រាស់ និងគ្រឿងសាស្ត្រាវុធខ្មែរបុរាណនេះ គឺជាការងារដែលនឿយហត់ ដែលទាមទារឱ្យមានកម្លាំងខ្លាំងនិងកាយសម្បទារឹងមាំ ទើបអាចធ្វើទៅកើត ពីព្រោះរាល់ការដំដែក គឺត្រូវប្រើកម្លាំងលើកញញួរធ្ងន់ៗដើម្បីដំដែករឹង។ កាលណាកម្លាំងមិនដល់ គឺមិនអាចធ្វើការងារនោះបានឡើយ។ យុវជន រុន នពាន់ យល់ថាបើទោះបីជាមុខរបរជាងដែកផលិតអាវុធបុរាណនេះ លំបាកប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏រូបលោកនៅតែតស៊ូ ដោយសារតែរូបលោកស្រឡាញ់ហើយឈាមរបស់ជីតាលោក គឺជាជាងគ្រប់ជំនាន់ បើបណ្ដោយឱ្យបាត់បង់ កេរ្តិ៍មត៌ករបស់ជីតាដែលមានតាំងពីយូរមកហើយនោះ គឺគ្រួសាររបស់គាត់ហាក់បាត់បង់អ្វីៗទាំងអស់ដែរ៕
អត្ថបទ និង រូបភាព៖ លោក បូ សាវី
កែសម្រួល៖ លោក អ៊ុន ណារាជ្យ
