កសិករម្នាក់រស់នៅក្នុងភូមិព្រះដាក ឃុំព្រះដាក ស្រុកបន្ទាយស្រី ខេត្តសៀមរាប គឺលោក អុំ តាំង ឌិ អាយុ៥៤ ឆ្នាំ មានកូន ៧នាក់ ក្នុងគ្រួសារ បច្ចុប្បន្ននៅតែកូន ៣នាក់ប៉ុណ្ណោះ រីឯកូន ៤នាក់ទៀតមានប្តីមានប្រពន្ធបែកអស់ហើយ បានប្រកបមុខរបរធ្វើបំពងត្នោត ទុយោ តយ ខ្លុយ ច្រម សម្រាប់លក់ឲ្យភ្ញៀវ ក៏ដូចជាម៉ូយនៅក្នុងខេត្តជារៀងរាលឆ្នាំកន្លងមក ពីមុនមានអ្នកធ្វើច្រើនដែរនៅក្នុងស្រុកបន្ទាយស្រី ប៉ុន្តែមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ យើងសង្កេតឃើញថា នៅភូមិព្រះដាកសល់ប្រមាណជា៦ គ្រួសារ ប៉ុណ្ណោះ ដែលកំពុងបន្តប្រកបមុខរបរប្រពៃណីមួយនេះ។
លោក អុំ តាំង ឌិ អាយុ៥៤ ឆ្នាំ រស់នៅភូមិខាងលើ បានឲ្យដឹងកាលពីព្រឹកថ្ងៃទី២៩ ខែមករា ឆ្នាំ២០២១ថា សម្រាប់អាជីវកម្មលក្ខណ:គ្រួសារ គឺលោកបានប្រកបមុខរបរធ្វើសម្ភារ:ទាំងនេះអស់រយៈពេលជាង៤០ ឆ្នាំមកហើយ។ លោក អុំ វ័យ ៥៤ឆ្នាំរូបនេះ បានទិញឫស្សី និងសម្ភារ:ប្រើប្រាស់ពីគេ ដើម្បីយកមកធ្វើជាបំពងទឹកត្នោត ទុយោ តយ ខ្លុយ ច្រម ជាដើម។ អុំប្រុស បានបង្ហាញថា ក្នុងមួយថ្ងៃៗ ពីនាក់ប្តីប្រពន្ធពួកគាត់អាចធ្វើបំពងទឹកត្នោតបានចំនួន ១៥ បំពង ហើយបោះដុំយើងលក់បាន១ ត្រឹមតែ ៤៥០០រៀល តយ យើងធ្វើបានរហូតដល់២០-៣០ ឯណោះ ហើយយើងលក់បាន១ តែ២០០០រៀល ទុយោឬស្សី ១ តម្លៃ ១០០០រៀល ខ្លុយ១ តម្លៃ៣០០០រៀល ចំពោះសម្ភារ:ប្រើប្រាស់ ឬក៏ដាក់តាំងលម្អជាវត្ថុអនុស្សាវរីយ៏ទាំងនេះ ភាគច្រើនគឺម៉ូយមកយកទៅលក់បន្ត ឬក៏ភ្ញៀវទិញយកទៅដាក់តាំងលម្អតាមហាង ភោជនីយដ្ឋាន ផ្ទះសំណាក់ សណ្ឋាគារផងដែរ។
លោក អុំ បានបន្តទៀតថា ការប្រកបមុខរបរធ្វើបំពងទឹកត្នោត ទុយោ តយ ខ្លុយ ច្រម ក៏ដូចជាការលក់ដូរនេះ កាលពីមុនដែលមិនទាន់មានជម្ងឺកូវិដ.១៩ កើតឡើង នៅមានភ្ញៀវនៅឡើយ យើងអាចលក់បានចាប់ពី ២០ម៉ឺនរៀលឡើងទៅក្នុងមួយខែៗ នៅពេលខ្លះក៏បានយ៉ាងហោចណាស់ក៏ ១៥ម៉ឺនរៀលដែរ ហើយរបស់របរយើងធ្វើមិនទាន់ឲ្យគេផង តែឥឡូវយើងលក់មិនដាច់ដូចពេលមុនទេ ពេលខ្លះក៏លក់បានលុយទិញម្ហូប ពេលខ្លះក៏អត់ ក្រុមគ្រូសាររបស់លោក គឺសង្ឃឹមទៅលើមុខរបរមួយនេះតែប៉ុណ្ណោះ ពីព្រោះលោក អុំ គ្មានដីស្រែចំការធ្វើនឹងគេឡើយ ។
ព័ត៌មានជាតិ ថ្មីៗ
ជាមួយគ្នានេះ អាជ្ញាធរភូមិឃុំព្រះដាក ក៏បានយកចិត្តទុកដាក់ជួយសម្រាលនៅជិវភាពនៃការរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ ដោយជួយរកស្រែអ្នកស្រុកដែលគេធ្វើតែស្រូវនៅរដូវវស្សារួចមក អាជ្ញាធរភូមិក៏ជួយជ្រេឲ្យទៅក្រុមគ្រួសារគាត់ធ្វើស្រូវរដូវប្រាំងបន្តបណ្តោះអាសន្ន ដើម្បីបានផលយកមកផ្គត់ផ្គង់ក្រុមគ្រួសារ ស្រែប្រាំងនោះ ក្បាល ១០ ម៉ែត្រ បណ្តោយ២០០ ម៉ែត្រ ហើយអាចទទួលផលស្រួវបានក្នុងមួយរដូវៗ ប្រមាណជាង១តោន តែឆ្នាំខ្លះក៏មិនបានផល ឆ្នាំខ្លះទៀតក៏បានដែរ អត់ទៀងទេ៕
អត្ថបទនិងរូបភាព: ស៊ាន សុផាត
